W DOMU I W PODRÓŻY.
statystyka
Blog > Komentarze do wpisu
Mediolan, część pierwsza

Będąc w Bergamo nie sposób pominąć w swoich planach Mediolanu. To miasto, nazywane włoskim Nowym Jorkiem, jest faktyczną stolicą kultury, mody, rozwoju gospodarczego Włoch, prawdziwą metropolią na skalę nie tylko europejską. Ale to dla mnie wcale nie brzmi jak zachęta, bo przecież nie tego szukam, jadąc do Włoch. W związku z tym tak przygotowałam sobie plan zwiedzania, żeby Mediolan jednak polubić.

Z Bergamo przyjechaliśmy pociągiem (jeżdżą co godzinę, podróż trwa ok. 50 min., cena 5:50 €). Od razu po 4,50 € kupiliśmy bilety dobowe i metrem pojechaliśmy do Duomo.

Jedyne miejsce w Mediolanie, co do którego od początku byłam absolutnie pewna, że chcę je odwiedzić, to właśnie katedra Narodzenia Najświętszej Maryi Panny.

Na początek parę słów o historii tego obiektu. Budowę rozpoczęto w 1386 roku w miejscu, gdzie mieściły się Bazylika Świętej Tekli oraz Santa Maria Maggiore, które później zostały włączone w obręb nowej katedry. Z uwagi na liczne rzeźby i detale budowa trwała aż 427 lat. Dziś jest to druga co do wielkości świątynia we Włoszech i czwarta na świecie. To tu w 1805 roku Napoleon Bonaparte koronował się na króla Lombardii. Cała budowla jest zrobiona z różowego oraz białego marmuru pochodzącego z Candoglii. Liczba misternych marmurowych rzeźb, figurek oraz innych ozdób przekracza dwa tysiące. Świątynia pojawiła się przed nami w całej swej okazałości tuż po wyłonieniu się ze stacji metra:

Mediolan, Piazza del Duomo 1

Mediolan, Piazza del Duomo, katedra Narodzenia Najświętszej Maryi Panny

Jako że była to niedziela, zaczęliśmy od mszy, która zaczęła się o godzinie 9:30. Po mszy rozejrzałam się dookoła, zrobiłam kilka zdjęć, ale nastawiłam się głównie na oglądanie katedry z zewnątrz, bo tam dzieje się najwięcej:

Mediolan, katedra Narodzenia Najświętszej Maryi Panny 1

Mediolan, katedra Narodzenia Najświętszej Maryi Panny 2

Mediolan, katedra Narodzenia Najświętszej Maryi Panny 3

Mediolan, katedra Narodzenia Najświętszej Maryi Panny 4

Mediolan, katedra Narodzenia Najświętszej Maryi Panny 5

Koniecznie trzeba wejść na taras widokowy na dachu (7 € po schodach lub 13 € windą), z którego lepiej możemy przyjrzeć się setkom figurek oraz podziwiać panoramę Mediolanu. My zdecydowaliśmy się na windę, bo przecież czekało nas jeszcze parę godzin zwiedzania i trzeba było oszczędzać nogi. Wydawało mi się, że byłam przygotowana na to, co tam zobaczę, ale po wyjściu na taras oniemiałam z zachwytu. Poniżej fotorelacja z tego spaceru na wysokościach:

Mediolan, katedra Narodzenia NMP, widok z górnych tarasów 1

Mediolan, katedra Narodzenia NMP, widok z górnych tarasów 2

Mediolan, katedra Narodzenia NMP, widok z górnych tarasów 3

Mediolan, katedra Narodzenia NMP, widok z górnych tarasów 4

Mediolan, katedra Narodzenia NMP, widok z górnych tarasów 5

Mediolan, katedra Narodzenia NMP, widok z górnych tarasów 6

Mediolan, katedra Narodzenia NMP, widok z górnych tarasów 7

Plac katedralny otaczają reprezentacyjne budowle, wśród nich Palazzo Reale (Pałac Królewski) i Palazzo dell'Arengario z czasów Mussoliniego, oba od strony południowej. Łatwo zgadnąć, który jest ten faszystowski ;-)

Na środku placu stoi pomnik Wiktora Emanuela II, odsłonięty w roku 1896: 

Mediolan, Piazza del Duomo 2

Mediolan, Piazza del Duomo 3

Mediolan, Piazza del Duomo 4

Mediolan, Piazza del Duomo 5

Mediolan, Piazza del Duomo 6

Za tym ostatnim budynkiem, stojącym na prawym końcu południowej pierzei placu, w odległości niecałych 100 metrów, znajdziemy niewielką Bazylikę Santa Maria presso San Satiro. Kościół ten powstał w XV stuleciu na miejscu jeszcze starszej świątyni, poświęconej św. Satyrusowi, spowiednikowi i bratu św. Ambrożego - patrona Mediolanu. Według niektórych źródeł projektantem był Bramante, ale najnowsze badania tego nie potwierdzają. Kościół oglądałam tylko z zewnątrz:

Mediolan, Bazylika Santa Maria presso San Satiro

Znajdująca się po stronie północnej placu Galeria Wiktora Emanuela II, to przepiękny pod względem architektonicznym obiekt, drugi ważny symbol Mediolanu. Stojące tam gmachy pochodzą z XIX w. Biegnące między nimi ulice zostały przykryte szklaną kopułą:

Mediolan, Galeria Wiktora Emanuela II 1

Mediolan, Galeria Wiktora Emanuela II 2

Mediolan, Galeria Wiktora Emanuela II 3

Mediolan, Galeria Wiktora Emanuela II 4

Mediolan, Galeria Wiktora Emanuela II 5

Wchodzimy na jej teren spod katedry, a wychodzimy z przeciwnej strony, aby dotrzeć na Piazza Scala i zobaczyć słynną operę, a także stojący naprzeciw niej pomnik Leonarda da Vinci:

Mediolan, Galeria Wiktora Emanuela II 7

Mediolan, La Scala 1

Mediolan, La Scala 2

Mediolan, Piazza Scala, pomnik Leonarda da Vinci

Można stąd przejść pieszo ok. 800 metrów do zamku Sforzów (Castello Sforzesco) lub dotrzeć tam linią metra M1 z Piazza del Duomo. Wstęp do zamku jest bezpłatny, płatne są tylko muzea.

Majestatyczny zamek został wybudowany z czerwonej cegły w XIV wieku dla rodziny Visconti, później zburzony i odbudowany przez nowych właścicieli - Sforzów, którzy rezydowali tu od XV w. Budowlę wzniesiono na planie kwadratu. Pośrodku znajduje się spory dziedziniec, otoczony murem z blankami i narożnymi basztami. Przed główną bramą do zamku znajduje się okazała współczesna fontanna:

Mediolan, fontanna przed zamkiem

Mediolan, Castello Sforzesco 1

Mediolan, Castello Sforzesco 2

Mediolan, Castello Sforzesco 3

Mediolan, Castello Sforzesco 4

Za zamkiem rozciąga się piękny park (Parco Sempione), na którego drugim końcu stoi Arco della Pace, czyli Łuk Pokoju:

Mediolan, Castello Sforzesco i Parco Sempione 1

Mediolan, Castello Sforzesco i Parco Sempione 2

Mediolan, Parco Sempione i Łuk Pokoju (Arco della Pace)1

Mediolan, Parco Sempione i Łuk Pokoju (Arco della Pace) 2

Warto potem podjechać metrem do stacji Porta Genova, by wpaść na chwilę do małej Wenecji, czyli dzielnicy Naviglio, położonej na południe od zamku, i przespacerować się w stronę Porta Ticinese. W Naviglio znajduje się sieć licznych kanałów, otoczonych z obydwu stron bulwarami i kamieniczkami. Pierwotnie pełniły one funkcje praktyczne, m.in. stanowiły drogę transportu dla marmuru niezbędnego do budowy Dumo. Obecnie cztery z kanałów są osuszone, a piąty, największy z nich - Naviglio Grande - służy jako atrakcja turystyczna. Niedawno pomiędzy ulicami Viale Gorizia, a Viale Gabriele D'Annunzio wykopano nowy kanał (pierwsze zdjęcie) i zbudowano most, a po bokach wzniesiono bulwary, przy których znajdują się pomosty, ławki, alejki spacerowe, trawniki i tereny rekreacyjne. W dzień jest tu raczej spokojnie, dopiero wieczorem i w nocy dzielnica ożywa. Mnie raczej ta okolica przypomina Amsterdam, niż Wenecję, ale i tak jest pełna uroku:

Mediolan, dzielnica Naviglio 1

Mediolan, dzielnica Naviglio 2

Mediolan, dzielnica Naviglio 3

Mediolan, dzielnica Naviglio 4

Mediolan, dzielnica Naviglio 5

Nad kanałem Naviglio Grande odwiedziliśmy XIX - wieczny secesyjny kościół Santa Maria delle Grazie al Naviglio, powstały po wyburzeniu wcześniejszego kościoła barokowego. Na pierwszym zdjęciu widać, że fasada jest całkowicie zasłonięta na czas remontu:

Mediolan, dzielnica Naviglio 6

Mediolan, dzielnica Naviglio, kościół Santa Maria delle Grazie 1

Mediolan, dzielnica Naviglio, kościół Santa Maria delle Grazie 2

Na skraju dzielnicy, przy Corso S. Gottardo stoi kościół św. Gotarda, pochodzący z XIV wieku, przebudowany w stylu neoklasycystycznym, niestety w tym czasie był zamknięty:

Mediolan, dzielnica Naviglio, kościół św. Gotarda 1

Mediolan, dzielnica Naviglio, kościół św. Gotarda 2

Corso S. Gottardo prowadzi do pierwszej z dwóch bram Porta Ticinese, ale o tym opowiem następnym razem.

środa, 02 sierpnia 2017, jakaela

Polecane wpisy